Ridders van het recht. De juridische faculteit van de Vrije Universiteit 1880-2010 - pagina 104

in 1901 op De uitzettingvan vreemdelingen in verband met het volkenrecht, A. de Jong

in 1902 op Geschiedenis en begrip van gratie, terwijl P.A. Diepenhorst zoals ver-

meld in 1904 promoveerde op het onderwerp Calvijn en de economie. Gezien deze

uiteenlopende thema's mag rustig worden vastgesteld, datFabius als promotor

op 'vele gebieden des levens' thuis was.

De proefschriften aan de Vrije Universiteit werden in deze jaren over het al-

gemeen gunstig gerecenseerd. Des te pijnlijker was het gerucht dat de disserta-

ties 'in substantie het werk der hoogleeraren zouden zijn'. Deze aantijging werd

in 1899 door Abraham Kuyper in zijn rectorale rede Evolutie met kracht weer-

sproken: 'Dit is niet alzoo. Van den aanvang af gold het bij ons als zetregel [...],

dat we onze jonge mannen niet alleen zelf hun stof lieten verzamelen en rang-

100 schikken, maar ook zelfstandig in eigen stijl bewerken, en dat hun onzerzijds

2 geen andere leiding, noch meerdere raad ten beste werd gegeven, dan aan alle

2 universiteit zonder onderscheid aan den promovendus van zijn promotor toe-

% komt. Eer gaven we minder dan elders geboden werd, stellig niet meer.' Volgens

» de rector hadden 'onze jonge doctoren [juist] door hun degelijke studiën de

^ standmuren onzer stichting versterkt'. Dit was overigens ook het geval met de

2 onderscheiding die Kuyper zelf in 1898 ten deel was gevallen, toen de universi-

teit van Princeton hem een eredoctoraat in de rechten had toegekend. Princeton

^ had hem de keus gelaten tussen een eredoctoraat in de theologie en de rechten.

K Kuyper koos voor dit laatste, als erkenning van zijn verdiensten op staatkundig

" gebied. Met enige trots liet hij in de gedrukte uitgave van Evolutie op de titelpa-

2 gina de letters L.L.D. (Doctor of Laws) zetten.

o

Promoties na 1905

In 1905 brak er voor dejuridische faculteit een nieuwe periode aan. Dankzij de

hoger-onderwijswet van het kabinet-Kuyper waren de diploma's van de Vrije

Universiteit nu wettelijk erkend, zodat ook een promotie volledig rechtsgeldig

was. Dubbelpromoties waren voortaan niet meer nodig. Bovendien was de fa-

culteit, met het oog op de komende wetswijziging, al in 1904 met de benoeming

van P.A. Diepenhorst en A. Anema weer op sterkte gebracht. Dit betekende dat

de begeleiding van de promovendi niet meer afhankelijk was van Fabius alleen,

maar kon worden verdeeld onder drie hoogleraren, die elk een eigen leerop-

dracht en onderzoeksgebied hadden. Een verdere differentiatie trad op in het

interbellum, toen het hooglerarencorps werd uitgebreid. Terwijl Anema en Die-

penhorst in de gehele in dit hoofdstuk beschreven periode in functie bleven,

werd Fabius opgevolgd door W. Zevenbergen (1919-1925), terwijl er met de be-

noemingvan H. Dooyeweerd (1926), V.H. Rutgers (1928), P.S. Gerbrandy (1930-

1939) en diens opvolger J. Oranje (1940) uiteindelijkvijf hoogleraren waren.

Kijken we nu eerst naar de kwantitatieve gegevens inzake de promoties." In

de periode 1880-1940 promoveerden 113 studenten aan de Vrije Universiteit,

van wie 104 in de jaren na 1905. Gezien het totaal aantal ingeschreven studen-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen