Revue 2000 - pagina 76

Alma

Mater

Wetenschap is, zoals alle woorden die eindigen op schap, een vrouw. Geen wonder dat wetenschappers naar vrouwen - Pallas Athena en Minerva - grepen toen zij schutspatronen zochten voor hun merkwaardig ambacht. En de universiteit laat zich graag alma mater: ('voedende moeder') noemen, al zal, in het huidige universitaire klimaat van eenvormigheid en tempobeurs, de student dit eerder associëren met gesteriliseerde flesvoeding dan met de koesterende warmte van een zogende moederborst. Ondanks alle vrouwelijkheid is het het aandeel van het zwakke geslacht in de ontwikkeling van de wetenschap lang uiterst minimaal gebleven. Daar komt eindelijk verandering in. Steeds meer vrouwen studeren en vinden daarna een baan tussen de universiteitsmuren. Of de wetenschap en de sfeer aan de universiteit erdoor veranderen, valt moeilijk te zeggen. Het is altijd oppassen met zo'n vraag. Voor je het weet benadrukje sekseverschillen die er helemaal niet mogen zijn of waarvan het politiek incorrect is het bestaan ervan zelfs maar te suggereren. Brandende vraag, voor mij althans, is of wetenschappelijke kennis bij vrouwen net zo erotiserend werkt als bij mannen, leder die gestudeerd heeft, kent het verschijnsel dat jonge studentes smoorverliefd worden op de eerste de beste mannelijke hoogleraar die ze college zien geven. Of zo'n man gehuld gaat in een sleets en morsig pak, kaalt, of een hoornen bril van voor de oorlog draagt is daarbij van geen belang. Maar geldt datzelfde voor eerstejaars van het mannelijk geslacht die een gepermanente en bemantelpakte hooglerares op plateauzolen achter de lessenaar aantreffen?

vrouwelijke hoogleraar ken met wie ik een buitenechtelijke relatie zou willen beginnen uiteraard geen maatstaf. Misschien toch één verschil waarop ik wel durf te wijzen. Ik herinner mij een felle pennenstrijd tussen twee hooggeleerde dames over hun dagindeling. De eerste, Annemieke Roobeek (Nijenrode), had in Opzij beweerd dat zij na een dag vol vergaderen en collegegeven nog vrolijk met de ene hand een nota schreef terwijl zij met de andere het huishouden (man plus opgroeiende kinderen) deed. De andere, Louise Fresco (toen nog prof te Wageningen) maakte zich daar ongelooflijk nijdig over. Na een dag wetenschap kon zij, zo luidde haar reactie, alleen nog maar met een damesromannetje tegen de centrale verwarming zakken. Kijk, dat soort getut kwam je in de mannenuniversiteit van weleer niet tegen. Cert J. Peelen

Aan een antwoord waag ik mij niet. Maar ik kan het me moeilijk voorstellen, al is afgaan op mijn persoonlijke ervaring dat ik geen

vrije

Universiteit

amsterdam

Revue

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen