Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Revue 2000 - pagina 22

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Revue 2000 - pagina 22

1 minuut leestijd

Eieren zoeken in Suriname VU-studente redt zeeschildpadden door nesten te verplaatsen Drie uur rijden in een stampvol busje met l<.eiharde muziel< en dan drie uur met de boot onder begeleiding van plaatselijl<e indianen. Zo arriveert men na zes uur op het strand van Baboensanti, waar het eieren zoeken kan beginnen. VU-studente Charlotte van 't Klooster is net teruggekeerd van een halfjaar stage in Suriname. Daar werkte zij mee aan een onderzoek naar beschermingsmaatregelen voor zeeschildpadden. Bij de herinnering aan haar verblijf begint Charlotte van 't Klooster enthousiast te vertellen. In een moment van melancholie heeft zij vanmorgen haar 'overhemd van Suriname' aangetrokken: kapot gedragen en verkleurd door zon en water. Logisch, want ze werkte daar voornamelijk op het strand. In het natuurreservaat van Calibi, ver weg van de bewoonde wereld, woonde het onderzoeksteam in twee primitieve veldhutjes. Eén voor het Biotopic-team en één voor de plaatselijke Caraïb-indianen met wie ze samenwerkten. Nachtelijke wandelingen Het begon allemaal met een briefje op een prikbord in de Vrije Universiteit van Amsterdam. Biotopic, een Nederlandse organisatie opgericht door studenten, zocht mensen voor onderzoek naar goede beschermingsmaatregelen voor

zeeschildpadden. Dit in samenwerking met de Stichting Natuurbehoud Suriname (STINASU) en Stichting Duurzaam Natuur Alusiaka (STIDUNAL), opgericht door de plaatselijke Caraïb-indianen. "Biotopic bestudeert sinds enkele jaren zeeschildpadden in Suriname, een zeer bedreigde diersoort, waar ook het Wereld Natuur Fonds zich voor inzet. Deze keer nam Biotopic voor het eerst studenten mee. De voorgaande jaren inventariseerden ze het aantal nesten en het percentage uitgekomen eieren. Verder onderzochten ze de geschiktheid van andere stranden als legstrand. Ik wilde graag helpen en heb gereageerd." Dit jaar onderzocht het onderzoeksteam waar ze de nesten het beste naar toe kunnen verplaatsen. "We verplaatsten de nesten naar hoger gelegen stukken strand, tussen struikgewas en naar de 'hatchery', een hooggelegen, afgebakend stuk strand waar geen stropers komen. We hielden op elke plek de percentages uitgekomen eieren bij. Door dit enkele jaren achtereen te doen kun je bepalen waar de meeste eieren uitkomen. Zo hoopt Biotopic een goede beschermingsmaatregel in handen te krijgen." Op het strand van Baboensanti heeft Charlotte van 't Klooster daarom vele nachtelijke wandelin-

vrije Universiteit

amsterdam

gen achter de rug. Hier kwamen de schildpadden 's nachts aan land om hun eieren te leggen. De nesten lagen regelmatig onder de vloedlijn. Te laag gelegen nesten moesten binnen twaalf uur naar hoger gelegen delen worden verplaatst. "Anders overspoelde het water de nesten. De meeste eieren verrotten dan en komen niet meer uit." "Verplaatsen is niet zonder risico voor de eieren. Je verandert de omstandigheden. De temperatuur van het nest bepaalt bijvoorbeeld de ratio mannetjes/vrouwtjes bij de nakomelingen. Bij 29.5° C ligt de verhouding tussen de seksen op 1:1. Bij een lagere temperatuur komen alleen mannetjes uit, bij een hogere temperatuur alleen vrouwtjes. Het zou geen goede natuurbeschermingsmaatregel zijn wanneer geslachtsvervalsing het resultaat is. Daarom stimuleert Biotopic ook andere beschermingsmogelijkheden zoals preventie en bewustwording." Rottende karkassen Er zijn drie soorten zeeschildpadden die Baboensanti frequent bezoeken: de krapé of soepschildpad {Chelonia mydas), de aitkanti of lederschildpad (Dermochelys coriacea) en de warana {Lepidochelys olivacea). Voor deze laatste soort bestaat geen Nederlandse naam. Op het strand van Baboensanti zijn de lederschildpadnesten de laatste dertig jaar

Revue

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 januari 2000

Revue | 124 Pagina's

Revue 2000 - pagina 22

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 januari 2000

Revue | 124 Pagina's