Studentenalmanak 1898 - pagina 92

9

Daar heb ik niet geweten met mijn verstand, doch begrepen

bij intuïtie, dat niet de stof den mensch vormt, maar de geest.

Vaag doemt nog voor mij op een onbestemd iets van een

stoet van sombere, zwarte mannen, en van een rijtuig, waarin

ik reed, en van m'n moeder, dat ze schreide, zacht en klagend,

toen het kleine, met zwart doodslakcn gedekte kistje werd

uitgedragen.

Vaag óók, dat ik neerzag in een diepen, zwarten kuil,

en dat droef en hol neersloegen op de kist de schoppen

zand

En dat ik, thuisgekomen, platen heb gekeken uit een boek.

EZDRAS.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen