Studentenalmanak 1898 - pagina 89

8;

Een ha'f uur later ben ik bij m'n grootouders, daar de

dokter niet hebben wilde, dat ik in ons eigen huis bleef.

Toen wist ik het nog niet, doch later hoorde ik, wie dien

avond zijn sprong gewaagd had.

Die hoest was niet de hoest van een mensch, maar 't ge-

brul van dien ontzettendcn worger, van het onv^erbiddelijk

grijpdier, dat croup heet.

Twee dagen later vertelde men mij, dat mijn broertje

waarschijnlijk zou gaan sterven.

Ja, wat was sterven?

Men had mij gezegd, vroeger, toen een ander kindje ge-

storven was, men had mij toen gezegd, dat het nu was in

den hemel.

Dus nu ging ook m'n broertje naar den hemel.

Maar daar lovam het over me als een klare, vreeselijke,

akelige duidelijkheid, dat hij dan zou weg zijn van mij, dat

hij zou zwijgen als ik vroeg, stille zou zijn, als ik schreide,

niet meer mee zou lachen ia mijn blijdschap.

En toen — want ik had ook dat andere kind dood ge-

zien — toen zag ik hem op eenmaal liggen, onbewegelijk en

strak en stijf op een wit bed onder het lange, witte doodslakcn.

Hij zou stomme zijn.

En ik moest hem nog iets vragen.

Het plofte op me neer als een diep besef van schuld. Het

wrokte in me op, onwederstaanbaar zich dringend naar boven.

Het riep uit boven alles, scherp en wreed, telkens luider en

luider.

Het schreeuwde in me: »Je hebt hem geslagen, je hebt

hem geslagen."

Ik had hem immers bezeerd. En ik vroeg hem nog niet, of

hij weer goed op me zijn wou.

't Was toch eigenlijk mijn schuld, dat ik hem raakte met

den hamer.

En nooit, nooit, nooit zoude ik hem om vergeving kunnen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen