Studentenalmanak 1899 - pagina 181

'79

Stil. Niet dat woord uitspreken, w a n t . . . .

Bijgeloovige schrik snoerde de monden. Men was bang,

dat men, dat woord zeggend, zou roepen den gevreesde bij

den naam.

En toch zou hij haar slaan, de groote stad.

Niets roert zich.

De van slaap matte oogleden zijn dichtgevallen ; in bewus-

teloos neerliggen rust het afgetobde lichaam en de moe-

gedachte ziel.

Rust hangt over de massale huizenblokken, tot straten

gereid aan elkander; rust over de vlakten, die zich strekken

rond de stad in wijde verte.

En loodzwaar ligt op dat alles een sombere, onheilspel-

lende nevel.

Er roert zich niets.

Maar plotseling in die stomme roerloosheid een beweging ;

een lompe, ongemodelleerde, zwarte massa komt opdonkeren

uit het grauw-grijs van den nacht.

Traag maakt ze zich los van den neveligen achtergrond,

met eene langzaam regelmatige beweging en toch zicht-

baar vorderend.

Zóó, dat nu reeds zich vormen gaan afteekenen.

Een reusachtig, huiveringwekkend lichaam, forsch maar

grillig gebouwd. Dicht en stijf gevlokt de haren op den

ruwen bast. Vóór twee geweldige armen met korte geklauwde

handjes; een kleine kop met ronde, fel glinsterende oogjes,

loerend schuins om zich als de oogen van een jakhals,

die naar lijken speurt. De ooren zijn in voortdurende bewe-

ging. De kop van het beest wordt aan den voorkant geploegd

door een wijden muil met dikke, door vuile haren begroeide

lippen. Een dubbele rij van kleine scherpgepunte tanden

wapent zijn kaken.

ê

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen