Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Studentenalmanak 1899 - pagina 133

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Studentenalmanak 1899 - pagina 133

2 minuten leestijd

131

„Ja, maar zoo zal ik wel klaar komen, als ik niets doe

dan suffen."

En weer leest onze student een paar bladzijden aandachtig

door, om dan z'n droomerijen op te vatten, waar ze zoo

straks waren afgebroken. Hij ziet zichzelf zittend aan z'n

bureau, bezig met de preeken voor den aanstaanden Zondag.

Een mooie, vroolijke studeerkamer, vol van licht en lucht.

Ernstig slaat hij commentaar na commentaar op, telkens

korte annotaties makend. Maar het stemmige gelaat, waarop

zich nu al de domineeswaardigheid stempelt, valt op een-

maal in vroolijker plooi, als in de gang hoog opklinkt een

heldere, jonge vrouwenstem. Hij luistert. Het is z'n vrouwtje,

dat zingt: het lied, dat ze in hun engagementstijd zoo vaak

samen gezongen hebben, hij voor de piano, zij achter hem

staande met den vollen, ronden arm leunend op z'n schou-

der. Daar komt ze z'n kamer binnen.

„Maar dan doe ik net, alsof ik vreeselijk in m"n werk

verdiept ben en ik merk niets. En dan komt ze achter me

en legt me haar handjes voor de oogen, en dan lacht ze

haar blijden, jongen lach. En dan sta ik op, en druk haar in

bei m'n armen en dan kussen we mekaar eens recht harte-

lijk en dan gaan we weer ieder aan z'n eigen zaakjes.

„Ja maar, wat is dat nu. Je bent toch niet thuis geble-

ven, om te slapen, ezel, die je bent; als je zoo doet, kom

je ook nooit met je eigen vrouwtje in je eigen pastorie."

En weer leest onze student een paar bladzijden aandach-

tig door.

Doch vijf minuten later is 't alweer mis en droomt onze

vriend van voren af aan. Nu van de laatste «vacantie en

van de verrukkelijke wandelingen arm in arm met zijn

puella in de mooie streek, waar ze woont; hoe ze samen

gedweept hebben dien morgen, toen de aarde nog maar

even den dauw gedronken had en toen alles zong en mur-

melde van frischheid en kracht. Toen de denneboomen, in

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 januari 1899

Studentenalmanak | 240 Pagina's

Studentenalmanak 1899 - pagina 133

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 januari 1899

Studentenalmanak | 240 Pagina's