Studentenalmanak 1900 - pagina 145

U R K.

iep-blauw, aan den horizon met het zacht-groen der

zee ineensmeltend, strekt zich de lucht boven ons uit.

De, bruin-getaande zeilen van U . K . 333 hangen in groffe

plooien neer. Een stoere Urker, met zijn goedig-vriendelijk

gelaat, met zijn wijde pofbroek aan, op zijn buik twee dof-

glinsterende rijksdaalders als gespen, zijn vereelde handen

om het roer geslagen, tuurt naar alle hemelstreken, uit-

ziende of er geen briesje komt.

Het is blak, dood-blak, geen rimpeltje veroneffent de

oppervlakte der zee. Effen-glad strekt zij zich uit, ons als

't ware uitnoodigende tot haar te komen. Verleidelijk-schoon

ziet zij er uit, die zacht-groene met licht-grijze strepen

doortrokkene zee, vriendelijk lachende als een vrouw, lon-

kende met hare oogen, uiterlijk onschuldig en geen kwaad-

dreigende.

Zoo zou ik u altijd willen bevaren, rustig-kalme zee,

voortdrijvende, terwijl geen donker-koppige onweerswolk

onheil dreigt. Maar denkende aan de wit-gekamde golven,

woest opgezweept door de donderend-loeiende winden, gie-

rende en huilende door 't touwwerk der botters, 't scheepke

heen en weer slingerende nu eens op, dan weer neerslin-

gerend als een veulen, niet gewend aan den onstuimigheid-

breidelenden teugel, somtijds bedolven onder den bruisend-

schuim enden stortvloed van baren, aangegrepen met

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen