Studentenalmanak 1900 - pagina 141

137

Voort gaat de tocht der levenden.

De stoet van beroofden en weenenden, de schare van hen,

die voortdragen met bloedend harte een leven van bitterheid.

Het oog van wie daar als in nachtmerrie neerligt, ziet

voorbijgaan jammer na jammer, klacht na klacht, pijn na pijn.

Totdat het geheel wegzinkt langzaam in een bloedroode

wolk.

Dan gebeurt hem iets wonderlijks.

Een onverklaarbare metamorphose heeft er met en in

hem plaats.

Hij weet, dat hij niet meer leeft, maar gestorven is.

En dat deze dag — want de nacht is weg — de dag is

van het laatste gericht.

Een purperen hemel welft zich boven hem: bewogen

stilte hangt over de wachtende aarde.

De natuur beidt het geheimzinnige, dat ze voelt naderen.

Vogels zwijgen. Bloemen treuren. In de wijde vlakte niemand

dan hij alleen.

Plotseling een geluid boven zijn hoofd als het geluid van

myriaden vleugelslagen.

Breede, zwellende, golvende reien van engelen, met

hunne zilverglansen het luchtpurper oversprenkelend, stuwen

zich van den hoogsten boog des hemels af naar de aarde

voort, gekomen zoo onverwacht, zoo schielijk, als waren ze

op hetzelfde oogenblik daar geworden.

Maar onder al die gestalten is er eene, ver boven al de

andere uitschitterend in heerlijkheid, rijdende op een vurige

wolk. Aan die gestalte hangt als gebannen zijn oog. En

als hij het eindelijk weer afwendt, dan vindt hij zich niet

langer in wijde vlakte eenzaam; de aarde bevolkt zich met

menschen, groot en klein, uit alle streken, uit alle werelden.

Een' groote, onafzienbare deinende massa, aankomende

uit Noord en uit Zuid, uit Oosten en Westen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen