Studentenalmanak 1900 - pagina 134

GEDACHTEN IN DEN NACHT.

1 onker is de kamer.

Eén enkele waskaars werpt haar bleek weifelend

licht op een groot bed, waarin een man slaapt.

Aan dien man hangen des daags de blikken van duizen-

den, de blijde en de bange verwachtingen van landen en

volken.

Hij slaapt.

Maar een schok doortrilt zijn lichaam; hij wendt zich

om; we zien een gelaat met scherpgeteekende trekken,

met vasten, willenden mond.

Zijn oogen staren in de verte, peinzend.

't Verleden gaat aan hem voorbij; en, alsof een zachte

hand over zijn voorhoofd streek, de trekken ontspannen

zich, een blijde glans straalt weldadig uit de eerst strakke

oogen, de pijnlijk gesloten mond plooit zich milder.

L a n g vergeten gestalten doemen op uit wazige verten:

gestalten, die eens zijn leven bevolkt hadden; die gezien

waren rondom hem in een atmosfeer van rust en van liefde

en van vrede.

Uit dè streken, die over het graf liggen, waaien tonen

tot hem over, ruischen woorden van lang gestorvenen.

Ze werden eenmaal gesproken door nu stargeworden

monden.

Die klanken, opgeweld toen uit groote, rijke menschen-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen