Studentenalmanak 1900 - pagina 143

BFJ!}!

139

Hij zou willen blijven staan en luisteren en genieten

zonder ophouden.

M a a r . . . . een rollende donder doet zwijgen het gezang.

Bliksemstralen flitsen door de, lucht.

En dan het oordeel.

Als een vreeselijke klaarheid staat het voor zijn geest,

dat nu komen gaat het oordeel over hem.

Het oordeel over dat ééne, groote, ontzettende, dat hij

kent als de zonde in zijn leven, over den eens voor de

ooren van heel een wereld gesproken meineed.

Want hij had eenmaal gestaan als rijksbestuurder in de

I raadszaal des lands. En daar, bepleitend zijn recht, had hij

I uitgeroepen voor de wereld en voor God: „Onze tegen-

t stander legde zijn zaak in de handen van den oppersten

I Rechter, ik neem zijn woord over. Voor mijne zaak ook

beroep ik mij op God den Almachtige."

Nu weet hij en toen wist hij, dat hij den Almachtigen

God zich als bondgenoot had toegeëigend in onrecht en

valschheid.

Wat, als straks zijn naam wordt afgeroepen, als hij op

zijne beurt zal moeten antwoorden, wat zal hij zeggen?

Hij weet het niet.

Het angstzweet breekt hem uit.

W e g wil hij, maar hij kan niet.

W a n t overal volgt hem het rustige oog van wie daar

verscheen met de legioenen des hemels.

Verberging zoekt hij, maar vindt ze niet. De grond zinkt

niet weg onder zijne voeten.

De adem stokt in zijn keel.

Bloedig zweet dringt door alle poriën naar buiten; de

handen strekt hij uit naar den hemel, maar het gelaat van

dien Eénen ziet onverwogen, niet verwrikbaar als het koude,

beschuldigende recht zelf.

Jammerend stort hij zich voorover op den grond en wroet

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen