Studentenalmanak 1900 - pagina 140

136

ze de dorre hoofden op en staren hem aan met ijzig-dooden

blik, die zijn hart doet stilstaan, dan één voor één strekken

ze hem tegen den mageren arm. Dan ééR voor één openen ze

den ingevallen mond en spreken dof, hol, eentonig één woord.

Altoos hetzelfde woord: bijna klankloos: en toch op hem

neerham erend als de slag van een moker. Eén woord:

„vervloekt!"

Als de optocht der dooden voorbij is, dan hoort hij de

levenden komen.

Een oude, gebogen man aan het hoofd van den stoet.

Die oude had een zoon. Die zoon viel.

Uit zijn uitgedoofde oogen spreekt een wraakzucht, die

bloed vraagt voor bloed en leven om leven.

De oude armen grijpen naar den man op het bed.

Hij wil zich verdedigen, maar kan niet; een nachtmerrie

verstijft zijn bloed; hij heeft geen kracht.

De beenige handen van den razende sluiten zich om zijn

strot, vaster en vaster; hij voelt zich de keel toeklemmen;

een bloednevel daalt voor zijn oogen. Hij stikt.

Dan opeens laten de handen van den wurger hem los.

Droef, verslagen staat de oude man voor den machte-

looze: „God zal richten tusschen u en mij, moordeniaar van

mijn kind!"

Voort gaat de tocht der levenden.

De een mompelt, een tweede vloekt, een derde kermt,

een vierde is krankzinnig geworden.

Vrouwen, de haren los, de oogen verwilderd, de armen

opgeheven als in vertwijfeling.

Kinderen, steunend, klagend, hulpeloos.

De smart zelve gaat hem voorbij in al hare gedaanten.

Ze ziet hem aan en hare blikken wonden zijn ziel. W a n t

in dien blik ligt haar dank aan hem, omdat hij het is, die

haar rijk heeft gemaakt zoo machtig-groot.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen