Studentenalmanak 1900 - pagina 191

EEN GODENSPEL.

• Ridentem dicere verum quid vetat ?

HORATIUS.

1 ergun mij, geachte lezer, uw gezelschap te verzoeken

langs een steil pad tot boven op een hoogen berg.

De Olympvis zal het einddoel van dezen moeitevollen tocht

zijn; maar eenmaal daar aangekomen, zult gij voor uwe

moeite een tooneel aanschouwen, dat u niet zal rouwen te

hebben bijgewoond, naar wij hopen.

Niet meer gedachtig aan de hindernissen en moeilijk-

heden van het beklimmen, zien wij de godenrij, met al

hun lief en leed, schoonheid en ellende, gezamenlijk bij

elkaar.

Zeus zit thans niet, gelijk zoo menigmaal gebeurt, op eene

afzonderlijke hoogte of top, zijne grove wenkbrauwen fron-

send en zijne donkere manen schuddend, in toorn en woede

ter neer; maar de geurig-welriekende zalven en de zoet-

vleiende uitnoodigingen van zijne geliefde Juno hebben zijn

hart verteerd.

En alle godinnen en goden genieten de zalige rust en

vrede, vergetende den Trojaanschen oorlog. De nectar, der

goden wijn, vloeit rijkelijk in groote stroomen; Olympus

viert hoogtij!

!

Wanneer ge evenwel ietwat scherp toeziet, mist ge één

uit hen, wiens afwezigheid men ganschelijk niet schijnt op

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen