Studentenalmanak 1901 - pagina 197

195

alleen verbroken door het geroezemoes eener feestvierende

stad in de verte en den eentonigen stap van den schild-

wacht, die opzettelijk het laantje vermijdt.

En de personen voor mijn drama, niet een Griek, niet

Leander in mannelijke schoonheid, maar een kamerwacht

in vuilwitten kiel en waterlaarzen, de politiemuts dekkend

het rossige korte haar, de maan verlichtend een sproetig,

leelijk gelaat en zij, niet Hero, de schitterende priesteres

met wit tempelkleed, het regelmatig gelaat omzwierd door

weelderige lokken, maar eene andere tempelwachteres van

Venus, een Utrechtsch dienstmeisje in zedig zwart, met

blauwwazige oogen en appelroode en appelronde wangen.

Maar toch, hoe ook verscheiden in decor, in uiterlijk en

kleeding van personen, ook hier eenzelfde drama als toen

in Klein-Azië: eene moeilijkheid, die scheidde, overwonnen,

wel niet de kokende, bruisende, schuimende zeeëngte, maar

een dag vol verveling, maar artikel 53 van den Inwendigen

dienst. En toen en nu de actie gelijk van de mise-en-scène,

eene kus, tot de finale, eene omhelzing.

's Avonds laat kwamen de kameraden thuis, vroolijk,

opgewekt. En vroolijk, opgewekt, vonden ze ook den rooie

tot hunne verwondering. „Zeg rooie, wat ben jij jolig!"

riep de een na den ander. Maar de rooie was jolig op zijne

manier, in zichzelf gekeerd, niet mededeelzaam. „Heb je

zoo'n pret gehad, op je eentje!" klonk het spottend. Maar

de rooie zweeg en dacht weer: „Dat hadden ze niet van

me gedacht, daar begrijpen ze niets van."

A. THEOMIL.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen