Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Studentenalmanak 1901 - pagina 158

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Studentenalmanak 1901 - pagina 158

2 minuten leestijd

154

't Is wel op sommige plaatsen wat uitgegaan en gevlakt,

maar toch weer zoo goed mogelijk bijgewerkt en de

kinderen kennen 't allen zonder uitzondering en zingen het

zelfs bij hun spelen.

Een tiental lage banken op een rij geplaatst „veur de

kienders", een hoogere en eenige stoelen achteraan „veur

de groote menschen", een oude kachel en een klein ver-

veloos tafeltje in een hoek op zij van de deur, maken samen

't ameublement uit.

Dat tafeltje is nu slechts voor de kaartjes en traktaatjes,

de groote zwarte centenbus en den bundel Sankeyliederen,

maar vroeger had het een andere bestemming. Daarop

stond eenmaal een speeldoos. Liefhebber van muziek als

Kobus was, was 't een zijner idealen ook deze kunst dienst-

baar te maken aan zijn zondagsschool. Na lang sparen had

hij eindelijk genoeg voor de speeldoos, die de vrachtrijder

voor hem uit de stad had meegebracht, 't W a s wel een

oude, maar de muziek was mooi. Voor elk vers, 't zij psalm

of geestelijk lied, dat van nu af gezongen werd, diende

een der deuntjes als voorspel. Maar Kobus' geluk duurde

niet lang. De jongens hadden de woorden van de wijsjes

al spoedig uitgevonden ; vooral dat eerste kenden ze goed, dat

vroeger op de geboorte van H. M. gemaakt was: „Ik ben

van Zilverstein, Piek, piek, die fijne man," en ze begonnen

mee te zingen, luid met schreeuwerige stemmen, zoodat

ze niet meer konden als 't psalmversje aan de beurt kwam.

Toen verdween het speeltuig, waarheen weet niemand.

't Is jaren geleden en nooit spreekt hij er meer over,

want het was een alsemdruppel in zijn zoeten beker van

geluk. Maar toch, de laatste maal, dat Roosje bij hem was,

heeft hij heel bedeesd en aarzelend, haar gevraagd: „of ze

niet is oan d'r vrijgezel zou willen vroagen of d'r in Kampen

nie zukke orgeltjes bint, die van eiges psalms en oare

vrome liedjes speulen, hij had er nog wel wat veur over."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 1 januari 1901

Studentenalmanak | 254 Pagina's

Studentenalmanak 1901 - pagina 158

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 1 januari 1901

Studentenalmanak | 254 Pagina's