Studentenalmanak 1901 - pagina 196

194

Nog ellendiger stemde hem dit gezicht, O, zijn mooi

plan, om met haar naar het vuurwerk te gaan zien, het

eerste vuurwerk, dat hij, boerenjongen, van zijn leven zou

zien en waarvan zij, stadsche deerne hem zooveel moois

had voorspeld. Zoo kwamen zijne gedachten op haar weer

terug, maar zij verteederden hem niet. Integendeel. Zijne

stemming van bitter zijn tegen iedereen, bracht ook wan-

trouwen tegen haar in zijn hart. Nu zou ze zeker alleen

inaar pret zijn gaan maken, nu hij niet mee kon. 't Kon

haar zeker niets schelen, dat hij zoo ellendig er aan toe

was, en, — booze gedachte, — misschien liep ze nu wel

met een ander. Maar dan zou het uit zijn ook tusschen hen,

voor goed. Zoo werd hij al bitterder en bitterder gestemd.

„Ben jij Willems. Daar is iemand voor je aan de poort.

Eene leuke deern, hoor! Ik kwam maar gauw!" Zoo werd

de rooie in zijne sombere overpeinzingen gestoord door een

man van de wacht.

Ik verplaats u niet duizende jaren in het verleden, in de

Grieksche maatschappij. Ik dwing uwe verbeelding niet

zich als mijn tooneel voor te stellen de rotsige kusten van

Klein-Azië; neen, slechts de poort der kazerne te Utrecht

vormt de decoratie voor mijn drama, en verder, geen klip-

pen en spleten en loeiende, kokende branding met klotsende

golven en hoog opstuivende vlokken schuim, maar een paar

boomen in een lommerrijk laantje en de maan aan den

helderen sterrenhemel, zilverwit licht als vloeibaar metaal

neerdruppelend op de donkergroene, stil slapende bladeren.

Ook behoeft uw oor zich slechts te gewennen aan de stilte,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen