Studentenalmanak 1901 - pagina 201

199

„En zou je wel mijn lief vrouwtje willen worden?" —

klinkt glashelder maar toch heel zacht zijne stem.

Ze schrikte op. Lang had ze 't zien aankomen; — toch

verrast het haar. Maar hij, zacht vleiend, houdt haar vast —

ze zien elkaar in de oogen. — Hij vragend; — zij onuit-

sprekelijk gelukkig.

„Ik weet n i e t . . , , morgen grootmoe!" — stamelt

ze — en ze laat toe dat hij haar omhelst — dat hij haar

kust

Ze denken aan geen tijd, —• die twee.

„Waar nou die drommelsche meid weer blijft," •—• zegt

grootje ontevreden, en ze schuift het boek waarin ze leest

verder op tafel, en zet haar bril vaster op den neus en ziet

over den bril heen naar de klok; — 't is wat moois —

half twaalf en nog niet thuis! — dat gaat niet, — 't is

geen manier!"

„Ik zal wel wachten," — zegt Mie, de meid, evenoud als

grootmoeder, die met de breikous in de hand al even was

ingedommeld; — en terwijl zij bedenkelijk met haar oogen

knipt, en het rimpelig voorhoofd fronst, zegt ze: — „ja,

ja! — als dat jonge goed aan den haal is "

„Ik zeg maar dat het geen pas geeft — is me dat een

mensch ongerust maken," — zegt grootmoe vergramd. —

„En je weet nooit wat er gebeuren kan. Ik lees daar juist

iets verschrikkelijks. Hoor eens M i e . . . , " en op krassenden

toon leest grootmoe haar dienstbode voor:

„ de regen viel bij stroomen neder. Akelig huilde de

wind door de kale takken en het onmetelijk woud scheen

een groote Aeolusharp. De reiziger zat vast in den zadel; —

en toen hij dicht het kasteel was genaderd, deed hij een

schril gefluit hooren. Onmiddellijk gingen de deuren op het

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen