Studentenalmanak 1901 - pagina 137

TE DEUM LAUDAMUS.

jjl^^en volgenden dag beierden de klokken hunne vroolijke

\^j tonen uit over de stad, in hun bronzen bengelend

luien het volkslied ter eere van den verj'aardag des konings.

Heel de natuur j'ubileerde. Het oogverblindendst zonne-

schijnen doet alles schitteren in een goudglans van rossen,

roodigen gloed. Van het kruis op de torens der kerken

glij"den vloeiende, gloeiende stroomen van verguld over het

leiblauwe yan het dak, en druipen in fonkelende, lichtende

druppels langs de hooge geschilderde ramen af. De van

warmte hij'gende, trillende lucht breekt allen vorm, allen stij'1

en doet alles weekelijk golvend oplijnen naar het oneindig

Azuur.

Zoo waren de levenlooze dingen vroolij'k en j'uichten zeer,

omdat de gebieder des lands zijn feest vierde. En de

levende natuur niet minder was verheugd. De vogels hipten

zoo vroolijk weg over de straten en de enkele zangvogels

kwinkeleerden zoo blij hun hoogste lied.

E n de menschen? Met opgewekte, levenslustige gezichten

gingen ze met lichten tred en blijmoedigen gang huns weegs,

veelal in knoopsgat of ceintuur dragend een tastbaar bewijs

van de liefde voor hunnen Vorst! Een ware, ongedwongen,

welgemeende vroolijkheid.

Het was een echte nationale feestdag, met niet alleen

goede wenschen en felicitatie's in officieele speechen en

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen