Studentenalmanak 1901 - pagina 199

OP JE TIJD THUIS!

ag Leen! — Compliment aan grootmoeder!" — m e t

deze woorden werden ze uitgelaten. — Toen zagen

ze elkander vertrouwelijk aan — Leen en Antoon . . . . en

zij trok verlegen haar doek wat vaster om, - - „de avond-

wind doet altijd huiveren" — meende ze.

Heerlijk! — Hij mocht haar thuisbrengen! — hij alleen! —

Daar had hij op gehoopt — vast op gerekend, den gan-

schen dag.

Zij had wel gemerkt dat hij den geheelen dag zoo grappig

mal, zoo jongensachtig vreemd en opgewonden gedaan

had, — alleen maar, om op haar gelaat een glimlach te

zien; — en ze had 't wel zien aankomen dat hy' haar naar

huis zou geleiden.

„En als hij dan . . . ." maar plotseling joeg het rood haar

naar 't gelaat. — „Neen! — ze wil niet denken aan wat

hij haar zou kunnen — wat ze hoopte dat hij haar zou

vragen, — neen! — daaraan eigenlijk ook niet — wat

ze zeggen zou als hij haar v r o e g . . . ."

Zoo schommelden hare gedachten heen en weer, —

ongedurig! — rusteloos! — E n dan werd ze weer opge-

schrikt door een dwaze grap of luimigen inval van dien

joligen — toch lieven Antoon. En de dag was omgevlogen —

veel te vlug, naar haar zin — en hij vond ook dat de tijd

in aangenaam gezelschap altijd veel te snel gaat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen