Studentenalmanak 1901 - pagina 142

138

leiden door de macht, door de niet te weerhouden drijf-

kracht der muziek uit haar lage alledaagsche leven van

kleine beslommeringen van vluchtig genot en koude onver-

schilligheid voor wat het oog niet ziet en de hand niet tast,

naar de verre reine regionen van aesthetisch het ongeziene

te voelen en door dat, boven dat aesthetisch voelen uit,

naar een innigen, religieusen eerbied, naar een innerlijken

drang tot aanbidding van den Ongeziene, van den driewerf

heiligen God. De toon van den zang verandert nu weer,

de zwaarmoedigste instrumenten nemen de leidende stem

over, de cymbalen zwijgen, en thans weerklinkt klagelijk,

zielsbedroefd, innig-smeekend: Salvum fac populum tuum,

Domine, et benedic tuae hereditati: o! Heere, red Uw volk

en zegen Uw erfdeel; voor den lof kwam eigen schuldbesef

en eindelijk luidde het doodsbenauwd, smartelijk treurend

over de broosheid van het zelfbestaan: Miserere nostri,

Domine, miserere nostri. Maar zóó kan het niet blijven,

zondeberouw kan het eind niet zijn, neen! maar loven en

prijzen moet het slotaccoord vormen. De stem van de hymne

werkt zich plotseling nog eenmaal op tot in de hoogste

spheren van zielsverrukking en zingt:

In Te Domine speravi, non confundar in aeternum".

Toen was de dienst afgeloopen.

A. VASTARCH.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen