Studentenalmanak 1903 - pagina 99

IN MEMORIAM.

De laatste maal, dat we met elkander gedurende eenigen

tijd omgingen, was een jaar of vier geleden.

W e logeerden te zamen in een sc hilderac htig gedeelte

van de provinc ie Drente. Daar lazen we samen Horatius,

zijn lievelingsdic hter, dien hij in dien tijd altijd in duodec imo

bij zic h had — daar leerde ik 't meest waardeeren zijn

critischen aanleg, zijn getrouw geheugen, zijn goed hart.

Daar nam ik afsc heid van hem; hij moest naar huis. E r

was geen rijtuig te krijgen juist; hij zou den twee uren

langen zandweg naar 't naaste station te B. maar wandelen —

eindeloos ver slingerde de weg zic h door de donkerpaarse

heide....

Maar wat gaf hij, de breedgesc houderde, de sterkgespierde

om een wandeling van eenige uren.

Lang heb ik hem nagezien, niet wetende, dat 't was voor

het l a a t s t . . . .

En, hartelijk als hij was, telkens omziende en wuivende

met zijn hand, ging hij den langen weg, die zic h kronkelde

over het paarse heivlak, en zijn stoere figuur werd al kleiner

en kleiner voor mijn oog, dat hem steeds bleef nazien,

onbewust gefixeerd op dat punt, dat zic h daar ging verliezen

in 't oneindige

En sinds heeft God hem moeielijker paden gegeven om

te bewandelen, paden, die gingen door dalen van sc haduwen

des doods.

W e zagen elkander — hoewel neven — niet zooveel; de

verre afstand, die ons sc heidde, was er de oorzaak van.

7

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen