Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Studentenalmanak 1904 - pagina 160

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Studentenalmanak 1904 - pagina 160

2 minuten leestijd

156

„Als gij een plan hadt gevormd om te gaan genieten in de

vrije natuur, om u daar jong te gevoelen, om daar te dartelen

in frische kracht, o, hoe graag had ik dan op de vraag: Wie

gaat er mee? met een verheugd: ik, geantwoord. Maar ik

zweeg, want ik voelde, dat ik er niet bij hoorde, dat ik uw

vreugd vergallen zou. Ik stond immers alleen.

„Als anderen vroolijk waren en als uit liun harten opjubelden

de zangen van levenslust en amicitia, dan juichte ik soms

mede. Maar mijn eigen stem, onnatuurlijk, schril en hard,

klonk mij in de ooren als een spotternij. Ik vreesde elk

oogenblik, dat men met een blik van diepe verachting tot

mij zeggen zou: wat doet gij hier.

„Als uw gezichten blonken van feestgenot en de glazen

donker fonkelden in uw handen, hoe dikwijls heb ik dan

gepoogd een lach van geestdrift te tooveren op mijn gelaat,

hoe dikwijls gepoogd om met dat nonchalant gebaar, aan ü

zoo eigen, mijn beker op te heffen. Helaas, ik zag wel alle

anderen, een voor een; maar mij zag niemand.

„Ik stond alleen.

,,Vergeef het mij, dat ik het zeg, maar ik moet het zeggen.

Het is nog nooit over mijn lippen gekomen. Maar nu moet

het. Hier op deze zelfde plaats heb ik gelegen, nachten lang,

lijdende, omdat ik niet wist met u om te gaan, omdat ik zoo

afstootte, omdat overal waar ik kwam, ik intieme gesprekken

afbrak en feestgenot verstoorde.

„O, voelt medehjden met me. En vooral, zeg het aan uw

vrienden, als ik gestorven ben, dat ik niet was, waarvoor ze

mij hielden. Dat ik hun afkeer niet verdiende. Dat ik hen

niet haatte. Dat ik hen dikwijls heb gezocht, zonder dat ze

het merkten, maar dat de vloek mijns levens gebleven is, de

vloek van alleen te staan en alleen te lijden."

Zijn smart verscheurde onze harten. O, op dat oogenbhk

werden er in zijn benauwdheid twee vrienden geboren. Maar

nog altijd waagden we het niet onze stem te doen hooren in

de doodsche stilte, die een oogenblik heerschte.

„Toen mijn moeder gestorven is, is dat eenzame pad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 januari 1904

Studentenalmanak | 234 Pagina's

Studentenalmanak 1904 - pagina 160

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 januari 1904

Studentenalmanak | 234 Pagina's