Studentenalmanak 1904 - pagina 173

SsTT rofsig Sttand . . . .

k ga U melden van het sterven van den Dag!

:^

Een rotsig eiland van witte wolkgevaarten, aan den ge-

zichtseinder zich heffend uit de zee, is het paleis des Konings

Een veelgetorend silhouet tegen den matten achtergrond van

warme lucht. Fonkelend gouden spitsen. Vlammend koperen

daken.

Het licht doorgloeit de kristallijnen muren, stroomt onge-

broken uit de diepe vensternissen.

Het schittert reeds van verre. Het doorlicht het heelal.

De hemelkoepel schijnt ervan in brand te staan, zoo fel

laait de gloed.

O schoonheiti van de met een diadeem van zonnevuur ge-

kroonde wolkenrots.

In 't golfomspoeld kasteel heerscht Majesteit.

Daarbinnen in de troonzaal zetelt op zijn vorstelijken stoel

de Koning zelf in ongehouden pracht.

Vraag niet meer! Geen sterveling, die ooit ze zag. Geen

majesteit om lief te hebben, maar die het oog verblindt; geen

koesterende, maar een verterende gloed. Zelfgenoegzame vol-

heid, geen stoet van dienende hovelingen vult het ledig van

de troonzaal aan. Onbewegelijke grootheid, door niets gestoord.

Allesvervullende macht, die door geen lange reeksen van

stedehouders, onderbewindhebbers en uitvoerders, of wat ge

ook noemen moogt van Zijn Opperhoogheid naar het lagere

afdaalt, maar loodrecht, hemelhoog, onmetelijk erboven uit-

rijzend.

Daarbinnen de koning alleen! Geen ongewijde voet dring'

in dat heiligdom, geen vorsehend oog zelfs wage het naar

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen