Studentenalmanak 1904 - pagina 199

195

maar een klein tiental jaren geleefd, om haar zelfbedrog

te leeren inzien. Toen ging haar een licht op. En ze be-

greep, dat een rijk man wel eens een man zonder geweten

kan zijn, een man zonder plichtsbesef, en dat een arme met

een hart vol liefde vaak rijk kan maken.

Verloren jeugd, verloren geluk!

Ach, en zon en jeugd hooren toch bij elkaar.

* *

Monotoon khnkt het bim-bam der dorpsklok. En de lage

herfstzon giet haar melancholisch rood over het stille kerk-

hof. G-eheimzinnig stil, huiverig stil, zoo'n kerkhof met eene

geopende groeve.

Bim-bam — een kleine stoet nadert. Eene jonge moeder

wordt grafwaarts gedragen. Treurige aanblik, het graf eener

moeder! Ontroerend tafereel, kinderen, kleine kinderen, bloe-

men strooiend op moeders groeve! Treuriger nog, als ze

worden overgeleverd aan de handen van een vader, den

vadernaam onwaard, wijl hij de moeder niet kon waardeeren !

Als het 's avonds schemert, knielt er een man bij dat graf.

Hij had de liefde gekend, had haar willen betrachten ook.

Arm aan aardsche goederen, rijk van hart, had hij het ook

kunnen doen.

De zon ging onder. Nog wat vurig rood verlicht den

uitersten horizont. Toen was ze verdwenen.

Hij had de jeugd en het geluk gekend. De eerste was

nog niet voor hem voorbij, het laatste reeds lang.

Ach, en zon en jeugd hooren toch bij elkaar.

J. J.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen