Studentenalmanak 1904 - pagina 196

192

Stilzwijgen!

„Klaartje!"

Tranen stonden in haar blauAve oogen.

„Wouter . . . . we kunnen toch niet leven . . . . van — van . . . .

och, Wouter, je moest maar wat wachten.... later mis-

schien . . . . "

De stoere boerenknecht stond als verpletterd.

„ W a t . . . . ik begrijp n i e t . . . . "

,,Vader heeft gezegd.... en 't kan zoo niet langer....

heusch niet. Wouter." — —

Mooi Klaartje, waar Wouter is, is het zonneschijn voor je!

En zon en jeugd liooren bij elkaar.

Arme Wouter!

* *

Of ze anders had moeten handelen?

Haar geweten fluisterde zoo iets van „geheel anders". Doch

het was ook maar fluisteren.

Vader was een verstandig man, die het leven kende en

wist wat armoede en ontbering beteekenden. En de echo van

vaders woorden was steeds sterker in haar hart gaan weer-

klinken. Armoede, gebrek — neen, dat ging toch ook niet.

Daarbij kwam het donkere van haar toestand in huis, de

onvriendelijkheid, ja, hardheid, waarmee ze bejegend werd-

Ze had geen uitkomst gezien. En haar geestkracht was

toen te zwak gebleken. De sterke drang van zooveel lagere

aandoeningen had de veel hoogere, die der liefde, overmocht.

*

't Was kermis op het dorp. De broers van Klaartje gingen

er heen en Klaartje zelf moest ook mee. Waarom wou ze

toch niet? 't Was immers al zoo lang geleden, dat ze Wouter

had weggestuurd. En ze was nu hnmers weer zoo half en

half de oude, vroolijke meid van vroeger geworden. Ja juist,

zoo half en half. Want de stem in haar binnenste was ook

maar half en half gesmoord. Daarom wou ze niet graag mee

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen