Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Studentenalmanak 1904 - pagina 157

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Studentenalmanak 1904 - pagina 157

2 minuten leestijd

153

We spoorden hem aan zich maar zoo kalm mogelijk te

houden en vooral niet te veel te praten. We beloofden hem,

dat we dien nacht blijven zouden.

De Planeet en ik spraken af, dat we om de beurt in de

huiskamer op de canapé twee uur zouden gaan slapen. Hij

zou eerst gaan.

En zoo begon ik dan te waken bij dezen zieke. Ik had

het nog nooit te voren gedaan. Ik moest me door juffrouw

van der Ven eerst goed laten inlichten wat ik zoo al te doen

had, en toen ging ik op zijn studeerkamer zitten lezen.

Als ik kwam kijken in de alkoof, sprak hij telkens een

weinig. Hij had het aldoor maar over een college-dictaat,

dat hij van iemand geleend had, en dat hij nu niet terug

kon geven. Dan weer sprak hij fluisterend maar heel snel

veel woorden achtereen, waarvan ik er maar enkele verstaan

kon, en dan dacht ik, dat hij bad. En dan telkens vroeg hij,

hoe laat het al was. De nacht viel hem zoo lang.

't Was eiudeUjk 's morgens zeven uur geworden. Ik werd

door den Planeet wakker gemaakt, want het was weer mijn

beurt om te waken.

„Hij wil ons beiden spreken", zei de Planeet. „De kerel

is hard ziek, daar kun je op aan, hoor!"

We gingen samen de alkoof in.

De G-root vroeg om wat water, en toen hij een slokje

gedronken had, zeide hij zacht:

,,Vrienden, ik voel, dat ik sterven ga."

Er ging een schok door ons beiden heen. Sterven! Zeker,

we hadden gezien, dat de zieke het kwaad had, dat hij

telkens door benauwdheden werd aangegrepen, dat zijn adem

soms joeg, dat zijn hand slap was. Maar sterven! wie van

ons beiden had daaraan nog gedacht! We hadden moeite ons

in te denken, dat dat in een studentenmaatschappij mogelijk

was. We dartelden beiden door het leven heen, gezond en

sterk, zonder vrees of zorg. Alles lachte ons toe. We zagen

niets dan jeugd en kracht om ons heen. Het vreesehjkste,

dat we kenden, was een naderend examen, . . . Maar sterven . . . .

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 januari 1904

Studentenalmanak | 234 Pagina's

Studentenalmanak 1904 - pagina 157

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 januari 1904

Studentenalmanak | 234 Pagina's