Studentenalmanak 1904 - pagina 151

SsTT^aam.

M iet lang geleden gaf mij een vriend, die reeds eenige

jaren de academie heeft verlaten on nu als advocaat

werkzaam is, het volgende verhaal, door hem in zijn

studententijd ondervonden en te boek gesteld.

* *

*

't Was op een Decemberavond, een paar weken voor

Kerstmis.

Een van die avonden, Avaarop liet binnen zoo heerlijk ge-

zellig, zoo koesterend warm kan zijn, omdat ge buiten de

sneeuwjacht gieren hoort en de wind fluit langs uw venster.

Ik had het me zoo genoegelijk mogelijk ingericht. In

werken, of beter gezegd in examen-pompen had ik in 't ge-

heel geen lust, en dan is 't maar 't beste om er niet aan te

doen ook. Anders raakt het schip toch aan den grond.

Van uit mijn stoel lag ik met droomerig oog te staren naar

het boekenrek aan den wand om te zien, of er ook wat van

mijn gading op stond, en toen ik alle bandjes aan een critiek

onderworpen had, die meedoogenloos subjectief was. vond

ik niets, dat licht genoeg en tevens interessant genoeg was.

De gansche week ('t was nu Zaterdag) had ik voor mijn

doen met stoom gewerkt. Nu was ik bepaald moe. En al

was ik het niet, ik wilde het toch wezen. Ik beschouw het

als mijn Zaterdagavondprivilege, om, na een week van in-

gespannen arbeid, eens flink moe te zijn en een stille ode

te zingen op canape's en chaises-longues.

Ik wenschte wel, toen ik daar genoot van mijn far ménfe,

dat er iemand bij me kwam oploopen, die net zoo'n afge-

werkt gevoel had en dies net zoo lui was als ik.

En zie, deze wensch werd schitterend vervuld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen