Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Studentenalmanak 1904 - pagina 195

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Studentenalmanak 1904 - pagina 195

2 minuten leestijd

191

't Werd langzamerhand ondragelijk voor Klaartje.

Haar blosjes gingen verbleeken. Haar vroolijke lach werd

zelden meer gehoord. Haar groote blauwe oogen keken vaak

zoo strak voor zich uit. Zelfs Wouter trachtte tevei"geefs

haar op te monteren. „Wat treurig leven! En 't kon toch zoo

best zijn," peinsde ze. „Hoe jammer, dat Wouter geen geld

heeft. Maar 't is toch onredelijk van vader, om van mij te

eischen daarvoor Wouter in den steek te laten. Wat zou hij

bedroefd zijn; hij had geen leven meer. „Klaartje!" had hij

gisteren gevraagd, ,,kun je het dragen, blijf je me trouw?" En

ze had ,,ja!" gezegd. Die arme Wouter! hij wou hard, heel

hard werken, had hij beloofd. En wat hij zei, dat deed hij."

Hun gesprek was toen afgebroken door vaders brommende

stem. „Nou moet ik je niet meer met dien armen schooier

zien", had vader driftig gesproken. En den ganschen dag

door was hij weer norsch tegen haar geweest.

„Een leven van armoe ga je tegen", had hij geprutteld, „en

van de liefde eet je geen brood". Daarvan was iets waar,

dacht Klaartje. En als de armoe het venster binnenkomt,

vliegt de liefde er uit, zei 't spreekwoord. Daarvan was ook

iets waar. Maar ze kon dien armen Wouter toch niet in den

steek laten. Hoe gemeen! En ze hield toch zooveel van hem.

* *

*

Weken gingen voorbij, 't Kon zoo niet langer blijven. Altijd

onvrede thuis, „'t Kan zoo niet langer," dacht Klaartje. Ze

moest Wouter zoggen . . . . A¥at zeggen ? Aan 't eind van 't

beukenlaantje stond ze. Daar kwam Wouter aan. O, hoe

't hart haar klopte! Nog een eakel oogenblik, en hij stond

voor haar.

„Blijft het nog hetzelfde thuis, Klaartje?"

„Erger, altijd erger woi'dt het."

„Houd maar moed, kind! Als we maar eenmaal getrouwd

zijn, is alle leed voorbij."

„Dan begint het pas, zegt vader."

„Maar dat zeg jij immers niet."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 januari 1904

Studentenalmanak | 234 Pagina's

Studentenalmanak 1904 - pagina 195

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 januari 1904

Studentenalmanak | 234 Pagina's