Studentenalmanak 1904 - pagina 191

187

onzer kunnen treffen, nog vóór we hem voldoende genaderd

waren.

Nu is die kans voorbij. Eeeds zijn we tot op honderdvijftig

schreden genaderd.

Woedend over dit ongeval rukt de Engelschman nogmaals

den grendel van zijn geweer open, sluit opnieuw, legt aan —

't geweer weigert andermaal.

Nogmaals, met gejaagde beweging thans, laat hij het geweer

zakken.

Stampvoetend van woede, vloekend rukt en trekt hij aan

den grendel, sluit en legt aan, om althans nog een of twee

onzer onschadelijk te maken.

Eeeds zijn wij vlak tegenover hem — geen dertig passen

scheiden ons meer van elkander.

Met een forschen ruk aan den teugel houdt thans comman-

dant Kelly zijn paard in, vliegensvlug springt hij af, brengt

zijn geweer aan den schouder en richt.

De tromp van het geweer van den Engelschman zakt een

weinig naar omlaag, beschrijft een kleinen onregelmatigen kring

in de lucht, dan ligt het stil op Kelly's borst gericht.

Eén oogenblik zien de vijanden elkander aan over den loop

hunner geweren heen.

Bliksemstralen schieten de oogen van den Engelschman.

't Is een oogenbhk van doodsche stilte, een enkele seconde

slechts.

Daar knalt één schot.

De Engelschman is in den rechterschouder getroffen.

Hij wankelt.

Vloekend, brullend van woede en pijn echter herstelt hij zich.

Zich overgeven, dat nooit.

En al is reeds meer dan één geweer thans op hem gericht,

nèg staat hij vast.

Nóg zal hij dien vervloekten Boerencommandant dooden.

Nu of nooit.

Blimsemsnel wil hij nog eenmaal den grendel openen, hij

rukt en trekt, rukt nog eens deze weigert.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen