Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Studentenalmanak 1904 - pagina 161

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Studentenalmanak 1904 - pagina 161

2 minuten leestijd

157

begonnen. Mijn worstelen en mijn ellende. Ik weet, hoe anti-

pathiek ik ben. Ik heb het altijd gevoeld. Maar ik heb het nooit,

kunnen veranderen Ach, had G-od haar in het leven ge-

laten, had Hij mijn laatsten zonnestraal niet weggenomen. Maar

ik dank Hem, dat ik haar nu eindelijk volgen mag. Daarop

heb ik gehoopt, al dien tijd. Hij maakt aan dit verschrikkelijk

drama nu toch een einde."

De Planeet greep hartstochtelijk zijn hand.

„Hier, arme kerel'', stotterde hij, ,,hier heb je de hand van

een vriend, van een vriend, die alles voor je doen wil. Ik

zal God bidden, dat Hij je nog niet wegneemt, dat Hij je

nog lang bij ons laat, dat we lang nog samen van onze

vriendschap mogen genieten, om weer goed te maken, wat ik

aan je misdaan heb."

Ook ik drukte zijn hand.

De juffrouw en haar dochtertje snikten luide.

Op het gelaat van den armen lijder kwam een straal van

hoog geluk. Zulke woorden had hij nooit te voren gehoord.

Ze waren balsem in zijn wonden.

Maar tevens schudde hij het hoofd.

„Ik dank u beiden voor uw vriendschap. G-ij maakt mij ge-

lukkig. Nu weet ik, dat er ten minste twee zullen zijn, die

na mijn dood niet met afkeer aan mij donken zullen. Maar

leven bUjveii kan ik niet. Ik ben doodziek."

Hij zonk op zijn bed terug. En op zijn vermoeide trekken

kon men lezen, dat hij zich al te veel had ingespannen.

Wel vijf minuten bleef het stil. Toen zocht hij onze hand,

een voor een, en nauw hoorbaar zeide hij wederom:

„Ik dank u."

Des avonds stonden wij bij zijn bed, toen hij streed met

den dood. Nog strijden met den dood, ook deze moegestredene,

ook deze, die naar den dood had gesmacht als naar den eind-

paal van zijn nameloos lijden.

Juffrouw van der Ven en de kleine Rika, die beiden zeer

waren aangedaan, stonden aan het voeteneinde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 januari 1904

Studentenalmanak | 234 Pagina's

Studentenalmanak 1904 - pagina 161

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 januari 1904

Studentenalmanak | 234 Pagina's