Studentenalmanak 1904 - pagina 183

^s ;^es.

5)Telkens

onderend werpt ze op het strand haar golven met sneeuw-

[witte pluimen,

weer, regelmatig als d' adem van snuivende rossen.

Schittrende parelen werpt ze om den boeg van het dobbrende

[scheepje,

Telkens wanneer het zich opheft uit de omarming des golfslags.

Fier en veerkrachtig verheft ze haar ziltige koppen ten hemel.

Telkens weder verdwijnend in de bruisende massa.

Of wel keert ze ten hemel haar vlakken, glanzenden spiegel,

Kustig en kalm als een leeuw, behaaglijk sluimrend in 't leger.

Zachtkens wiegelt ze 't scheepje als een moeder haar kind

[in de armen.

Zorgzaam stuwend het voort tot aan de veilige ligplaats.

Plotsling heft ze zich op en beukt onheilspellend de rotsen;

Grijnzend blikt ze omhoog naar den donkeren, dreigenden hemel;

Brullend oopnend haar muil, verslindend den reddloozen

[scheepling,

Als een verraadlijke slang bedriegend den argloozen vogel.

Duizenden zonken zoo weg tot haren onpeilbaren bodem.

Schatten ook gaf zij terug, doch geen mensch ooit, die haar

[vertrouwde,

Zag wederom het lieflijke licht van de Winkende zonne.

Zoo trotseert ze in haar altoos du renden rhythmus de eeuwen,

Steeds beduidend den mensch de nietige kortheid des levens,

Steeds bespoelend het strand en de nimmer wijkende rotsen.

JACQUES.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen