Studentenalmanak 1904 - pagina 150

J 46

Hoe steekt die blankheid af tegen de zwarte lucht! 't Is

pure eenvoud; neen, 't is onnoozelheid! Een scheepje waagt

zich koelbloedig tusschen die groote vijanden. Zij koken en

bruisen en schuimen, toonen afgronden en hoogten. Zachtjes

vaart het, worstelend somwijlen en wegschietend, soms over-

winnend wiegelend hoog op een golf. Het doel houdt het in

't oog; rustig tegenover die tartende wateren komt het op

zijn bestemde plaats langs eigen wegen. Het stuit de golven,

zelf maakt het een pad. Geen zeil zinkt omlaag, vóór een

haven een veilige ligplaats biedt.

Eerst peinzend-starend gaat nu de moedolooze, door dat

doen van het scheepje in zich voelend een sluimerende kracht,

die ontwaakt.

NAREO.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen