Studentenalmanak 1904 - pagina 193

Utf hG^ iGVsn.

et zonnekc Idjkt ooiijk door de ruitjes, 't Loert door

^ ieder reetje van openstaande deuren naar binnen. Het

schijnt door te willen dringen tot lederen donkeren schnil-

hoek. 't Lacht alle zorgen weg. 't Lacht zijn Lentelachjes.

Het is, alsof het de rimpels van oude voorhoofden gladstrijkt

en oude harten verwarmt. En de jonge? — zij zijn opge-

togen, uitgelaten, dol van vreugde. Zon en jeugd hooren

immers bij elkaar. En 't had al zoo lang geregend, en 't was

zoo'n koud voorjaar geweest. En nu is regen en koude

voorbij en is de zon met haar warmte gekomen. Nu is het

Lente.

Misschien zijn er menschen in de wereld, die zelfs door

geen lentezonnetje worden opgevroolijkt, doode, koude na-

turen ~ óf stumperds met zöè'n naar verleden, dat hun

't hart voor immer is verstijfd. Mooi Klaartje echter be-

hoort onder hen niet. Zeker niet! Zon en jeugd hooren

immers bij elkaar!

Zie, daar staat ze voor het deurtje der hoerenhofstede

„Weidelust." Ze lacht zoo aardig met zoo'n zonnelachje.

Ze kän niet anders. Lente! mensch, 'tis om te jubelen, te

dartelen van vroolijkheid. Zon! 't is goddelijk. Ze is zoo

blij, dat het Lente is. Ze bloost van genot. Maar toch ook

van iets anders!

't Is zes uur in den morgen. Zou Wouter nog niet komen ?

Een aardige jongen, die Wouter. Altijd zoo vriendelijk, zoo

gedienstig. En wat kon zijn stem innig trillen, als hij „mijn

lieve Klaartje" fluisterde. Hé, als ze er maar even aan denkt,

voelt ze zich zoo wonderlijk te moede. .,Een arme jongen",

zegt vader, „niets en niets geen geld." Nu ja, maar w^at doet

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen