Studentenalmanak 1905 - pagina 213

199

het hotel aan de Via Cavour, waar ik mijn intrek nam, wat

opgefrischt te hebben, ging ik er dadelijk op uit om ten

minste dien zelfden dag nog iets van de stad te zien, en

mijn eerste nieuwsgierigheid te bevredigen.

De Via Cavour volgend, stond ik na eenige minuten voor

een vrij ruwe houten schutting van ongeverfde planken, in

welke schutting een deur was, en aan de deur een bordje

met opschrift: Foro Romano- Boven de schutting stak eventjes

het dak uit van wat wel een klein hokje scheen te zijn.

Door de reten heen was er iets van een lage opene ruimte

te merken, maar verder viel er bij het vallen van de duisternis

niets te onderscheiden. Ik lichtte de klink op, maar de deur

was gesloten. Daarop sloeg ik de straat links in, maar nergens

was een opening te ontdekken, en ik keerde dus terug naar de

Via Cavour.

Daar kwam een kleine straatbengel op mij toe, die zeker merkte,

dat het mij om het Forum te doen was, en naar de schutting

met de gesloten deur wijzend, riep hij : «Foro Romano!» Ik vroeg

hem: «Dove e entrata.'» Terwijl hij zich er mee bemoeide

mij duidelijk te maken, dat de eigenlijke ingang aan de

andere zijde was, verzamelde zich een heel troepje kinderen

om mij heen. Met hun donkere kijkers keken ze eerst een

poosje den vreemdeling aan, die zulk gebroken Italiaansch

sprak. Maar het duurde niet lang, of één stak zijn morsig

bruin handje uit en vroeg om een soldi.- Nu wordt in

reisboeken den reizigers afgeraden, zich met zulke zaakjes

in te laten, maar nieuwsgierig, wat dan wel de uitwerking

mocht wezen, gaf ik er een een soldi. En ja wek nu was

het lieve leventje aan den gang. De heele bende drong nu

vrij onstuimig op mij aan, van alle kanten strekten zich

kleine begeerige handjes naar mij uit, en het was mij een

geroep en getier van wat-ben-je-mij, waarvan ik alleen de

klanken : Sardini, soldi, foro romano, maccaroni kon opvangen ;

en waaruit ik afleidde dat ze aanspraak maakten op soldis,

om daar maccaroni of sardientjes voor te koopen, omdat ze

mij de gesloten deur in de houten schutting gewezen hadden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen