Studentenalmanak 1905 - pagina 203

Mijn Lied,

m. aar zijn mijn woorden nu. de blanke, zachte,

Waarmee ik zingen wil mijn klankenklachte,

Zooals een vogel zingt des nachts, als 't doode loover

Te vallen neigt voor Herfst, den snooden roover.

Nog kan hij niet verlaten regen-zware blaren

En naar het zoele Zuid; het zegen-klare varen.

Eén enkle stond stond nog toeft hij, heil'ge wijle.

Voordat hij henenvaart op veil'ge zeilen.

Hij heft het kopje en zingt den langep nacht

Zijn laatste lied, zijn laatste bange klacht.

Zoo zingt ook ik mijn lied, eer zomertijd verglijdt

En over de aarde deint des winters eenzaamheid.

F.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen