Studentenalmanak 1905 - pagina 224

''•'^fmmtfm^M-v

TROOST.

4 A I ^'^^s^'"' omringd door duisternis,

^ - ^ ^ ^ Bij 't vallen van den donk'ren nacht,

De dorre streek, de wildernis

Een mensch benauwt, zijn angst veracht,

Dan moet, zal 't leven niet verkwijnen.

Benauwdheid doen verdwijnen

Het licht van ver, hem wenkend op zijn pad.

Waarom zijn ziel al zuchtend bad.

In eenzaamheid ging daar mijn leven heen.

Ik zocht naar eene, die mij hier beneên

Bij alle moeite troosten kon,

Wanneer de strijd begon.

Gij, Heere, gaaft in mijne liefste.

Door Uwe hand mij toegeschikt.

Het licht als van een sterre, die in 't diepste

Van zwarte donkerheid het hart verkwikt.

Doch waarin, liefste, zijt gij mij tot licht,

Zoo toch de zonde 't hart verduistert?

't Is, omdat gij in liefde fluistert.

Met vol vertrouwen 't aangezicht

Te richten naar de hemelbogen,

Waar Christus woont, ons beider Heer,

Die, een waarachtig Licht, verhoogen

Ons schenkt, als droeiheid drukt ter neer.

VOLO.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen