Studentenalmanak 1905 - pagina 226

212

Met moeite op de been blijvend, loop ik op hem toe, om

vertrouwen te putten uit de kalme trekken van zijn verbruind

gelaat.

«Wat denk je er van, stuurman, zou't nog erger worden.?»

«Nou, 't ziet er niet best uit. Den ouwen zei al tegen mij :

«Stuurman, zeid-ie, had je nou van morgen je stormmuts

maar niet opgezet, dat is altijd een kwaad teeken. manl»

«Nou, hij gekte der wat mee, den ouwen, maar 't is toch

recht rauw weer.»

«En zou de ketting het uithouden?»

«O, daar behoefje niet bang voor te wezen. Nou we hem

der heelemaal uitgegooid hebben, kan de schuit zooveel jom-

pen, as ie wil, maar gevaar is er niet.»

Een oogenblik blijf ik nog met hem praten en wensch

hem dan een gelukkige wacht.

Rijzend en dalend met het schip lig ik in mijn bed lang

nog te luisteren naar den wind. Hoe, als we nu toch eens

losraken en wegdrijven! . . .

. . . Maar het anker zit immers goed vast . . .

Hevig bestoken de golven nog den boeg. Eiken slag voel ik.

. . . Maar de ketting is immers lang en zwaar genoeg 1. • .

En deinzend ziet mijn verbeelding de golven langs de

zijden van het schip afdiijven, tot ik inslaap.

Zoo beuken vaak golven van twijfel mijn ziel;

Zij sperren de kaken, om haar te verslinden.

«Maak gij, Heer, toch sterk dan den band, die mij bindt

Aan 't anker der hope, dat vastligt in Christus!

En laat toch — als 't opkomen dreigt, — van dien band.

Vertrouwen hergevend, het tickken mij voelen!»

ECLIPTICUS.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen