Studentenalmanak 1905 - pagina 222

Eén M o m e n t

D e heldergouden stralen der zon beginnen door te bre-

ken. Het natte gras parelt van dauw. Donkerbruin

van vochtigheid buigen de graanhalmen voor den frisschen

morgenwind.

Vaag, weg in de verte loeien de koeien, dichterbij staan

loom de schapen op, eerst hun achterpooten opheffend, ter-

wijl zij voorover als op de knieën liggen.

De stille natuur in treedt de boer uit zijn huis. In 'n blij,

onbestemd gevoel stapt hij 't veld in.

Tevredenheid komt overmeesterend in zijn ziel.

M a a r . . . . wat! is dat koebeest van zijn buurman alweer in

zijn land!

Driftig, in verhaaste passen, gaat hij er op af en 't arme

dier moet het ontgelden. Tevredenheid ruimt in voor wrevel.

Door de Zondag-stille straten der stad gaat de Predikant

naar zijn kerk. Een echt weldadig, rustig gevoel doorstroomt

hem. Pas heeft hij zijn vriendelijk huis verlaten, waar alles

gezelligheid ademt. Met zijn gezin rondom de ontbijttafel,

heeft hij in stil-genieten zijn vadervreugde als een nieuw

ontvangen gave gesmaakt. En hij heeft een welgeslaagde

preek over een lievelingsonderwerp bij zich.

Hij komt de consistoriekamer binnen.

Na de gebruikelijke broedergroeten vangt een gesprek aan

over allerlei onderwerpen.

«Dominee,» zegt één der broederen, «wat heb ik verleden

Zondag een prachtige preek gehoord over ; ik

ik heb nooit geweten, dat die tekst zoo rijk was!»

^i:^^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen