Studentenalmanak 1905 - pagina 225

Voor Anker.

y roeg in den morgen had het schip de reede verlaten

voor een verre reis. De wind, die steeds toenam,

en de opkomende vloed, die het water met kracht den zee-

boezem binnenstuwde, hadden tegen den middag genood-

zaakt, om het anker uit te werpen. Steeds dreigender was

in den loop van den dag het aanzien des hemels geworden

en hoog verhieven zich de golven, zoodat, om het anker niet

te verliezen, de kapitein het noodig geacht had, nog verschei-

dene vademen van de zware ketting uit te brengen.

't Is thans middernacht.

«Het anker houdt goed en de ketting is sterk genoeg,»

heeft de kapitein me verzekerd, doch mijn vrees is niet geheel

weggenomen, 't Is de eerste nacht in mijn leven, dien ik

op zee zal doorbrengen.

In de deur der kajuit, mij vastklemmend aan hare posten,

zie ik nog eens naar het woeden der elementen. De harde

wind is tot een storm aangegroeid. Dikke duisternis heerscht

en dreigende wolkgevaarten jagen langs 't zwerk. Hevig

beuken de golven, schuimspattend, den romp van het schip,

dat bij eiken nieuwen aanval huivert in al zijn leden.

Huilend vliegt de stormwind door het tuig en doet masten

en stengen kraken.

Toch heeft geheel de bemanning, met wind en golven

vertrouwd, de rust van den slaap gezocht.

Alleen de eerste stuurman, die de hondenwacht heeft,

staat tegen de verschansing geleund. Een spookachtige ver-

schijning, die oude zeerob, zooals hij daar staat, diep gedo-

ken in zijn dikken jekker en beschenen door 't licht van de

scheepslantaarn, die zwiepend in het want hangt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen