Studentenalmanak 1905 - pagina 204

LEED.

't äd I as een schoone lentedag.

^^^"'^^ Boven welfde zich de hemel, ijl, lichtblauw.

Aan de azuren bogen schitterde in vollen luister de alles-

doorgloeiende lichtbron, zooals diamanten schitteren op

blauw floers, maar schooner en meer majestueus. Kapellen

speelden, blij-bezig in wild gefladder in den hellen zonne-

gloed. Frissche geuren stegen op uit de rozen, die in dicht

geslinger de veranda omhulden.

Daar zat hij, de verlamde boenen uitgestrekt op den riet-

stoel, turend in eindelooze verten. Zijn jeugdig gelaat ver-

ried innerlijke smart. Doffe weemoedsglans blonk in zijn ge-

voelvolle oogen. Droomerig staarde hij naar omhoog, als

wilde hij doordringen tot het ongeziene, daar, achter die

blauwe grenzen. Voor hem trilde het zonlicht. Boven hem

ruischte der vogelen lied . . .

En ook in zijn hart ruischte mede het lied der liefde, dat

hem ophief en wegvoerde, ver, heel ver weg naar het land

zijner droomen, waar hij vertoefde met haar, die hij liefhad.

Dan zag hij haar, de vriendin zijner zuster, zwevend te mid-

den van lentegroen. Dan zag hij haar ranke gestalte, volko-

men in overeenstemming met het schoone der natuur. Maar

dan overviel hem ook weer de harde waarheid, dat zijn mis-

deelde lichaam bij zooveel schoons niet paste en in zijn

ooren ruischte de klacht: «Het kan niet, het mag niet!>"

Maar wat kon niet, wat mocht niet.'' Mocht hij geen liefde

gevoelen.? Ja dat mocht hij wel; maar wederliefde eischen,

dat mocht hij niet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen