Studentenalmanak 1907 - pagina 169

let

Geen enkel geluid laat zich meer hooren.

De vorige stilte treedt weer in.

Een uur later wordt Danie en zijn maat afgelost; beide

gaan weer slapen, maar met een beklemd gevoel.

Nieuwjaarsmorgen 1900.

Vroolijk is de zon over het zuidelijk halfrond opgegaan.

Volle, rijke bundels van licht werpt ze over berg en dal,

rivier en woud. Wonderschoone landstreken ontmoet uw

oog, wanneer ge boven op de Zwartkopjes staande, onge-

veer 20 mijlen ten noorden van Pretoria, uw blik laat gaan

over de vlakte, die zich uitstrekt tusschen Pienaars- en

Elandsrivier.

En spoedig ontdekt ge tusschen zware, hoog opgaande

bluegumboomen een klein, maar aardig, wit gepleisterd

boerenhuis.

Een jonge vrouw stapt naar buiten op de veranda.

Na eenigen tijd van het heerlijk vergezicht genoten te

hebben, begeeft ze zich naar het wagenhuis en roept:

»Maarman! Maarman !«

»Ja nooi! < klinkt de zeurende stem van een kaffer.

»Jong, sta op, stoot uit di wage; laat gauw-gauw di

osse vreet; ek wil vanmorre Waterval toe.

Op een wagen te rijden en bier te drinken is de liefste

bezigheid van een kroeskop en Maarman heeft dus geen

aansporing meer noodig.

Een uur later rolt een logge boerenwagen, door 18 ossen

getrokken van de werf af, naar Waterval; onder het witte

zeil zit de jonge vrouw, het gelaat gehuld in een doek, op

schoot haar jongen, de kleine Jozua.

Nieuwjaarsdag is voor Afrikaners de feestdag bij uit-

nemendheid; dan gaan ze zich verzamelen om opgewekt

en vroolijk dien dag door te brengen.

II

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen