Studentenalmanak 1908 - pagina 127

Ï2I

Waarnaar de scheepling luisterde en — moest sterven;

Zóó wonderzoet was 't medetroonend lied.

*

De jonkvrouw had den schoonen zanger lief;

Zij voelde de bekoring van zijn lied,

Zij voelde ook iets van 't ongestild verlangen.

Van liefde, die zelfs voortduurt in den dood.

En toen zij uit den droom ontwaakte en opzag.

Kwam zij terug in 't werkelijke leven, ,

Uit stille verten van de zachte rust;

Toen was hij daar niet meer, hij was verdwenen.

De koele nachtwind, die kwam aangezweefd,

Deed haar toen huivren, teere, jonge bloeme,

Uit hooge regionen van bekoring

Weer neergedaald op aarde en ontgoocheld.

Nog altijd klonk haar in het oor zijn stem;

Nog altijd trilden na in haar herin'ring

De schoone harpaccoorden vol van weemoed.

En toen hij van haar henen was gegaan,

Toen eerst werd 't duidelijk, hoe zij hem beminde.

Nog even zag zij zijn gestalte glijden,

Die lichtte in de nevelige verte.

Zijn lied klonk zwakker en stierf weg in 't duister.

Toen keerde tot haar weer haar vol bewustzijn,

Zij was als een, die lange heeft gedroomd,

En die ontwakend niet weet, waar hij is.

En plotseling kwam in haar geest een licht.

Hij had gezongen, dat zij was zijn bruid.

Dat zij zich kleeden moest in helder blank gewaad.

Met groene lauwerkransen om het voorhoofd.

Met schoone bruidsversierselen getooid.

Toen werd haar gansche leven slechts één zoeken,

Een zoeken slechts naar hem, naar den geliefde,

Die heengegaan was en nooit weergekeerd.

Zij waakte lange, bange, droeve nachten,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen