Studentenalmanak 1908 - pagina 135

tig

naderende stappen, of die de zijne waren, had haar nog

niet doen zuchten en dan weer opspringen van blijdschap.

En dat was de reden.

Maar eens op een dag kwam hij, die nog nooit is

overwoinen, om wraak te nemen, dat hij zoo dikwijls al

was versmaad, en hij nam de gestalte aan van een blonden

Noorschen beeldhouwer, Storre Störluson, die 'n studiereis

door Italië maakte.

't Was warm, drukkend weer en alles was onder 't

stof vergrijsd, want 't had in lang niet geregend.

Langs den straatweg sleepte Storre zich vermoeid voort.

Dof stonden de oogen en moe ging de adem uit trillenden

neus en hijgenden mond.

Dit was nu je bella Italia, maar Storre vond 't meer

lijken op 't voorportaal der hel van Dante, waar de zielen

versmachten.

Dat was nu je diep-blauwe hemel, zeker, overal diep-

blauw, zonder een wolkje, met een zon, die gloeiing bracht

in alle atomen, zengende gloeiing.

Neen, Noorwegen was dan anders, met zijn fjords en

fjelds.

Maar traditie eischte, dat ook hij Italië had gezien. . .

Maar staat daar in de verte geen huis, ja, een wit,

hè, wat doet dat pijn, als je er naar kijkt. Je oogen gaan

steken, alles is ook zoo wit, de luchtmoleculen trillen wit,

de rivier glinstert wit, de bergen, alles wit van gloeiing

en glinstenng en flimmering . . . en dan geen blauwe bril

bij je! . . .

Gelukkig . . . bijna, nu aankloppen. . . .

Ach, Ninetta, een dronk koud water op warmen dag

sterkt de moede leden minder, dan de aanblik van jou

heerlijke madonna-verschijning!

Dat voelde Storre toen ook.

En zij.?

9

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen