Studentenalmanak 1908 - pagina 126

I20

In 't heldre avondblauw van 't stille meer.

Dat door geen windezuchtje werd gerimpeld,

Verruischte in de scheemring zacht zijn zang.

Die sprak van grijpen, 't onvermoeide streven,

En 't uitgaan naar het ongeziene licht.

Een eeuwig, onbegrepen, heerlijk schijnsel.

Hij zong een teeder lied van vuurge liefde,

Die altijd voortduurt, zelfs tot in den dood.

Hij zong ook van den wanhoop en van harten,

Die onbeweend en onbegrepen sterven.

En van de bloemen, vóór haar bloei vergaan.

Volheerlijk klonk zijn heldre zilverstem;

Nu zacht en suizend als de lentewind.

Of als de zefir, wen zij kust de bloem,

En roze- en witte, geurend' appelbloesem.

Dan hard en luider weer met grooter kracht.

Als in den droeven, donkren Kerstnachttijd

Een windvlaag aanstrijkt, die de boomen zwiept,

En dwarrelt rond de hooge schoorsteenkappen,

En groeit tot woesten storm, die machtig brult.

Die zich verheft, onstuimig, en weer daalt.

Zijn lied sprak van een ongestild verlangen.

Hij zong van lokkende betoovering.

Van liefde, van een schoone, blijde wereld,

Van d' uitgestrekte zangerige zee,

Van 't strand, waarvoor de branding brekend bruist

Van lichte, sterrenvolle maanlichtnachten.

Hij zong ook van de ingesneeuwde wouden

En dalen van zijn heerlijk vaderland.

Van hemelsche azuren weidevelden.

Met duizend gouden sterrebloemekens.

Hij zong van 't eeuwig licht en 't eeuwig leven.

Zijn stem klonk diep weemoedig, medesleepend,

Als zangen van bekoorlijke sirenen.

Op eenzaam door de zee omspoelde rotsen,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen