Studentenalmanak 1909 - pagina 139

Ï33

Ja, misschien ook wel om al dat andere mooie, maar

dan, omdat 't van haar was.

Nu ook zou ik 't haar zeggen. Immers, we wisten 't

toch wel van elkander. Zij van mij, maar ook ik van haar.

Maar als ik haar dan zag, en zij verwonderd was, dat

ik nóg niet zei, wat we beiden toch zoo goed wisten, dan

was 't of er nog iets anders was, iets heel belangrijks,

waarom ik 't niet zeggen kon en waarom ik 't nooit

zeggen zou.

Toen echter gebeurde er iets, dat me deed begrijpen.

Mijn heele leven zal ik 't nooit vergeten.

En vaak nog heb ik er verdriet om.

't Was op een avond, in den nazomer.

De rivier lag onbeweeglijk stil, zóó stil, dat je lust

kreeg om eens voorzichtig te probeeren, of je er niet over

loopen kon, heel zachtjes.

Niets zag je, dan zoo nu en dan een boot, die voor­

zichtig over 't water gleed, alsof ze 't jammer vond, de

rivier in haar kalme rust te moeten storen.

En even daarna hoorde je dan kleine golfjes tegen

den oever oploopen, die bang weggevlucht waren, toen ze

de boot zagen voorbijvaren.

Maar dat was ook 't eenige geluid, dat de vreemde

stilte, die er toen was, breken kwam.

De zon was al een poosje onder, maar donker was 't

nog niet.

Wij wandelden samen langs de rivier.

Beiden vonden we den avond zoo vreemd; de stilte

een beetje angstig, maar we zeiden 't elkaar niet.

W e praatten over gewone dingen en dat de avond

zoo heerlijk was, maar soms wisten we niet meer. D at

kwam, omdat ik zeggen wou, dat ik zooveel van haar hield

en zij — wachtte daarop.

Maar nóg kwam 't niet —

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen