Studentenalmanak 1909 - pagina 138

ts±

Eens toen ze met bevreemdenden angst me aanzag,

alsof ze zeggen wilde: Waarom vertel je me toch nooit,

dat je zooveel van me houdt. Ik weet 't toch wel — geloofde

ik, dat 't haar oogen waren, die ik eiken avond zocht, als

haar huis in 't licht stond, 't Was of de zon me dan helpen

wilde, om juist haar huis zoo helder te beschijnen

Maar dan kwamen de menschen en fluisterden, dat de

oogen van anderen veel mooier waren.

En toch wist ik zeker, dat zij, mij de Liefste was.

Nog herinner ik me, dat ik meende, eindelijk te

weten, het waarom van mijn Liefde. Ze kon prachtig zingen.

Met gevoel en hartstochtelijk. Meermalen zong ze: maar

op een keer zong ze me vooruit »Das verlorene Paradies« :

Verweile, o Trauter ! — Aus des Waldes Tiefe

tönt es wie Nachtgesang . . . . o lass mich hangen

an deinem sanften Blick,

der halb verbirgt sein heimliches Verlangen!

Eindelijk wist ik, dacht ik.

Haar Hartstocht was mijn Liefde.

Maar toen kwamen de menschen en fluisterden heel

zacht, dat anderen nog mooier zingen konden en van nog

meer Hartstocht.

Daarna dacht ik lange, lange dagen en soms ook heele

lange nachten, of ik dan lïooit weten zou, waarom zij mij

meer was dan anderen.

En zéker wist ik toch, dat zij mij de Liefste was.

Toen zag ik in, dat 't dom was, mijn liefde te willen

begrijpen.

Ik hield van haar, omdat ze was, zooals zij was. Omdat

zij het was.

Niet, haar slanke gestalte, haar lieve lach; haar karakter,

groot en standvastig. Ook niet haar oogen, haar hartstocht,

haar mooie stem. Maar zij-zelf.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen