Studentenalmanak 1910 - pagina 134

EEN LEDIGE PLAATS IN HUIS.

IU was hij toch gekomen, die laatste, die wreede dag!

t Nu waren ze er toch geweest, die mannen met

, hun strakke gezichten, in zwarte gewaden en met

scherpuitkomend-witte handschoenen.

i\u hadden zij toch opgenomen en weggedragen het

kistjen, dat daar enkele dagen in de schemer-verlichte kamer

gestaan had.

Dat kistjen, waarin werd weggenomen het laatste van

wat der arme moeder van haar jongste lieveling was over-

gebleven, nu de ziel reeds het lichaam was ontvloden, door

dokterskunde, noch moederliefde te kluisteren'

En het huis had een wijle weerklonken van het gewee-

klach der weenenden, van het gesnik der krijtende vrouwen.

Dan waren ze heengegaan. Weg, om het kind te

begraven.

En zij, de moeder is alleen overgebleven, ziek van al

de emoties en de drukte der laatste dagen.

En o, het is mogelijk, de smart te teekenen van den

vader, ook al vertoont ze zich op het kloeke mannelijke

gelaat slechts door een strakken blik, gerimpeld voor-

hoofd en vastgenepen lippen.

Ge zoudt ook kunnen uitbeelden in woorden, de droef-

heid en het angstig-leeg gevoel van de kinderen, als ze

nu zusje voor goed wegbrengen.

Maar niet vermoogt ge te peilen de diepte der tril-

lingen, waardoor het moederhart op dit oogenblik wordt

in beroering gebracht, ten bodem toe.

Wanneer ze ziet het stoeltje, waarin »zij« placht te

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen