Studentenalmanak 1910 - pagina 135

127

zitten, wanneer het zoo angstig stil om haar heen is,

wanneer ze niet meer als vroeger, zoodra ze maar zat,

voelt het kinderhandje, zich klemmend aan moeder, wanneer

ze ook niet meer haar zien kan, zij het slechts het zielloos

omhulsel, dan, dan begrijpt ze het zoo ten volle, zoo diep

pijnlijk, dat er voortaan zal zijn een ledige plaats in haar huis,

* *

Hoe anders nog maar luttele dagen, enkele weken

geleden.

Toen was ze nog geweest het vroolijke, door huis

dribbelende kleintje.

Toen had zij met haar gebabbel, haar lach, moeder

den dag verkort, ja doen omvliegen, als vader uit en de

kinderen naar school waren.

Toen had nog vader haar bij zijn thuiskomst op de

knie genomen-, hadden de broertjes en zusje met haar

gespeeld, onvermoeid; in één woord, was zij de lieveling

van al de huisgenooten.

Toen had nog ieder haar bewonderend even gadegeslagen:

want zij was mooi, heel mooi.

Ach, hoe waren plots die helderblauwe kijkers als met

een nevel omfloerst geworden!

Hoe had eensklaps al haar vroolijke bedrijvigheid

plaats gemaakt voor moeë lusteloosheid!

Moeder had haar in 't bedje gelegd.

Ze had »kou gevat«, meenden de menschen.

Want de winter was al gekomen en het sneeuwde

reeds buiten.

Maar ondanks de teederste zorgen en maatregelen werd

het niet anders, niet beter.

De dokter werd geroepen en stelde gerust, volkomen

gerust schier.

Vader — als meest, van huis, ver weg — behoeft niet

geseind.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen