Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Studentenalmanak 1910 - pagina 154

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Studentenalmanak 1910 - pagina 154

2 minuten leestijd

t46

toeesters van zijn tijdperk, uitgebeeld met gepasten zedelijken

eerbied en ernst; de lijnen zijner producten zijn niet zinnelijk

te noemen. Ook in de tweede fout, die weldra in de Ba­

rockperiode optreedt, is hij alzoo niet vervallen.

Na deze poging, om Michel Angelo te doen zien als de

machtige figuur, die in zich twee kunstuitingen tot een

hoogere synthese vereenigt, kan nog een enkele blik ge­

slagen worden op zijn persoonlijk leven, vooral opdat

duidelijk worde, dat zelfs de heerlijkste kunst aan het on­

rustig hart geen duurzame vreugde kan verschaffen.

Hij werd rijk en geëerd, maar bleef toch ongelukkig.

Hij voelde zich steeds als een gebannene, geheel gedesil­

lusioneerd. Alles wat hij vurig laeminde, 't werd hem, het

een na het ander, ontrukt; en een zwarte somberheid daalde

in zijn ziel. F lorence, zijn geliefde stad, moest hij met een

hart vol leed en smart verlaten, om nooit erin terug te

keeren. De kerk, het Katholicisme, die hij vurig beminde,

zijn verloofde, Vittoria Colonna, alles zag hij sterven en

ondergaan, alles ontviel hem.

Op het laatst van zijn leven schreef hij: »Stap voor

stap ga ik heen uit dit leven; ik zie dag bij dag de schaduw

grooter worden en de zon dalen; zwak en stervend nader

ik mijn einde; ik heb geen gedachte meer, die niet draagt

het stempel van den dood«. ')

Die woorden klinken troosteloos. Maar uit de donkere

ziel van denzelfden grijsaard zijn andere klanken voortge­

komen. Op een­en­tachtig­jarigen leeftijd dichtte Michel Angelo

nog een sonnet, een lied vol deemoed, waarvan vooral de

laatste woorden zijn als de vroolijke juichtonen, die begeleiden

de diepe bastonen van het menschelijk leed en het kom­

mervolle leven, en zoo samensmelten tot een wondere

Symphonie:

^) Monnier, o. 1. pag. 503.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 januari 1910

Studentenalmanak | 202 Pagina's

Studentenalmanak 1910 - pagina 154

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 januari 1910

Studentenalmanak | 202 Pagina's