Studentenalmanak 1910 - pagina 143

VREDE.

E T is nacht.

Stil en verlaten ligt het dorpje. Den ganschen

dag had het gesneeuwd, zoodat alles als met een

wit kleed bedekt scheen.

Maar nu was de lucht helder en de maan wierp een

zacht schijnsel op de rustende bewoners van het plaatsje.

Slechts één wandelaar, "t Is de dokter. Langzaam richt

hij zijn schreden huiswaarts, maar zijn gedachten blijven nog

wijlen in de hut, die hij zoo pas verlaten heeft, 't Was

zijn laatste bezoek geweest. Menschelijke hulp mocht niet

meer baten en de onverbiddelijke dood had zijn intrek ge-

nomen in de woning van vrouw Karels.

Stil zit ze voor het bed, met de handen het hoofd

ondersteunend, terwijl de tranen, tusschen haar vingers

doorgeglipt in haar schoot vallen. Niets wordt hier gehoord

dan de al zwakker wordende ademhaling van den zieke.

Dit kind is alles wat zij nog heeft. Haar man is reeds

eenige jaren geleden haar ontnomen, nu heeft zij weken

lang gebeden om het behoud van haar lieveling, maar —

God heeft het anders beschikt.

Zij bemerkt niet, dat hij haar aanziet met een vreemden

glans in zijn anders zoo doffe oogen. >Moeder«, klinkt het

zacht, maar nog hoort zij niet. Weer fluistert hij: »Moeder«

en nu richt zij zich op en buigt zich over hem.

»Ik zie Vader — hij roept mij, ik moet gaan Moe;

niet lang meer en dan zult u ook komen, wat zullen we

dan gelukkig zijn.

Een glimlach verheldert zijn gelaat, zacht klinkt het

nog: »dag Moec, dan wordt de ademhaling zwakker en

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen